Moja metoda nauki do matury z polskiego — spisana, póki wszystko pamiętam
Zaczynałem tam, gdzie Ty
Nie byłem orłem z polskiego. Czytałem mniej, niż powinienem, i długo udawało mi się to ukryć. Oceny skakały bez wyraźnego powodu;, za pracę, która wydawała mi się bardzo podobna. Wyglądało to jak loteria, w której nauczyciel losuje, czy dziś mój tekst mu się spodoba. Z każdym takim losowaniem coraz mniej chciało mi się siadać do nauki, bo nie wiedziałem, co konkretnie miałbym poprawić. Na wypracowaniach pisałem dużo, licząc, że ilość jakoś przykryje brak pomysłu. Nie przykrywała.
Moment, w którym coś kliknęło
Zmiana przyszła, kiedy pierwszy raz usiadłem nie nad książką, tylko nad życiorysem autora, który podlega zasadom oceniania. Okazało się, że egzaminator nie tylko odhacza konkretne rzeczy: tezę, argumenty, konteksty, kompozycję, język, lecz weryfikuję umiejętność płynnego przechodzenia między różnymi utworami. Nagle „talent” przestał być wyjaśnieniem, a zaczął nim być zestaw powtarzalnych elementów, które albo w pracy są, albo ich nie ma. Zacząłem czytać swoje wypracowania cudzymi oczami i po raz pierwszy widziałem, gdzie tracę punkty. To nie było odkrycie geniuszu — to było odkrycie, że egzamin ma zasady, których nikt mi wcześniej nie pokazał wprost.
Metoda
Od tamtej pory pracowałem skrupulatnie i trochę wbrew temu, co robili wszyscy dookoła. Zamiast wkuwać streszczenia, budowałem strukturę: schemat wypowiedzi ustnej, schemat rozprawki, stały zestaw kontekstów, które da się podpiąć pod wiele tematów. Każdą pracę oceniałem sam według kryteriów , zanim oddałem ją egzaminatorowi. Ćwiczyłem na konkretach, nie na wrażeniach: jeden temat, jeden schemat, sprawdzenie punkt po punkcie, poprawka. Lektury czytałem pod kątem tego, do czego mi się przydadzą, a nie od deski do deski, bo na to po prostu nie było czasu. Powtarzalność zrobiła resztę — po kilkunastu pracach pisanie przestało być stresem- stało się procedurą.
Wynik
Na maturze osiągnąłem wynik 100% z ustnej i 100% z pisemnej rozszerzonej. Piszę to nie po to, żeby się chwalić, tylko dlatego, aby udowodnić ci, że świetne wyniki można osiągać poprzez powielanie skutecznych schematów. Nie zrobiłem nic, czego nie da się powtórzyć.
Dlaczego to spisuję
Pamięć blaknie szybciej, niż się wydaje. Już teraz łapię się na tym, że część decyzji, które wtedy podejmowałem odruchowo, muszę sobie odtwarzać. Metoda działa tylko wtedy, gdy jest zapisana konkretnie: nie jako „ucz się systematycznie”, ale jako gotowy schemat wypowiedzi, lista kroków i checklista, którą można odhaczyć. Więc spisuję to teraz, póki pamiętam nie tylko wnioski, ale też błędy, które do nich doprowadziły.
Co znajdziesz na tej stronie
Materiały, które są zapisem tej metody: schemat wypowiedzi ustnej, system pisania rozprawki, opracowania lektur pod kątem egzaminu i plan pracy dla tych, którzy nie wiedzą, od czego zacząć. Każdy z nich jest osobny — bierzesz to, co jest Ci teraz potrzebne, i tyle.
Opinie
Ilona
rodzic ucznia
„Jestem bardzo zadowolona ze współpracy z Michałem. Zajęcia z moim synem prowadzone są rzetelnie, w interesujący sposób i zawsze z uwzględnieniem jego potrzeb. Michał potrafi zachęcić do nauki, jasno tłumaczy”
Marcin
uczeń
„Poznałem Michała, gdy potrzebowałem pomocy z językiem polskim. Bardzo dobrze się z nim współpracuje, pomaga w nauce, daje pomysły, jak łatwo można się czegoś nauczyć, dobrze przekazuje wiedzę”
Julia
uczennica
„Bardzo polecam korepetycje z Michałem. Potrafi przekazać wiedzę, a lekcje z nim są przyjemne i przebiegają w komfortowej atmosferze. Widać, że podchodzi indywidualnie i stara się, aby zajęcia przynosiły efekty”
Amelia
uczennica
„Super nauczyciel, ma ogromną wiedzę i potrafi wszystko wytłumaczyć w prosty i zrozumiały sposób. Podczas lekcji panuje miła i luźna atmosfera z ogromnym przekazem wiedzy. Jako uczeń mam dostęp do materiałów”